Δευτέρα, 4 Σεπτεμβρίου 2017
Του Σταμάτη Στεφανάκου

Χαιρετίσματα  στο Στρατόπεδο του Χρέους


Αγαπητοί συγκρατούμενοι, 
Στο προηγούμενο άρθρο (Φυλακή χωρίς κάγκελα; Πρώτο μέρος, Εθνικό Στρατόπεδο Χρέους.) σας περιέγραψα το στρατόπεδο. Ώρα να μιλήσουμε και για τους στυλοβάτες τους. Ποιοι πραγματικά το στηρίζουν.

Κύριες και κύριοι αυτοί που το στηρίζουν είναι οι κρατούμενοι. Ναι αυτοί ακριβώς! Που φοράνε τις αόρατες αλυσίδες, ζουν  πίσω από τα εικονικά κάγκελα της φυλακής τους , αυτοί ακριβώς στηρίζουν το ίδρυμα, αυτοί οι φυλακισμένοι. Για την ακρίβεια δεν θα υπήρχε η φυλακή αν οι κρατούμενοι δεν την υποστήριζαν εθελούσια ή ασυνείδητα τόσο πολύ.

Σας φαίνεται παράδοξο; Εξωφρενικό; Είναι δυνατόν να βρίζουν το Στρατόπεδο, να μισούν την Διοίκηση και τους Επόπτες, να τους αποκαλούν αντίστοιχα δεσμώτες και προδότες, να επικαλούνται ανατροπές, επαναστάσεις,εξεγέρσεις, και την ίδια ακριβώς στιγμή να το στηρίζουν καθ ολοκληρία ; 

Ας δούμε λίγο πιο προσεκτικά τι συμβαίνει. Λίγο αν θέλετε, πιο νηφάλια, πιο ψύχραιμα. Οι κρατούμενοι στο Στρατόπεδο του Χρέους έχουν Θεούς, υψηλά ιδανικά και κυρίως πιστεύω που για αυτά ζουν, και σε αυτά υπακούν. 

Θέλουν καταρχάς να ζουν καλά, να έχουν ασφάλεια, να ζουν μέσα σε μια κανονικότητα, νοικοκυρεμένα. Οτιδήποτε και οποιοσδήποτε  διαταράσσει αυτή την πραγματικότητα, αντιτίθεται σε αυτή την επιθυμία , είναι ο εχθρός τους.

Είναι τρελός, είναι επαναστάτης, είναι εγκληματίας (και ας μην έχει πειράξει κουνούπι), τρομοκράτης (και ας μην έχει διαπράξει το παραμικρό), ανεύθυνος, γραφικός, και  ο κομιστής άλλων θέσεων, ιδεών και πρακτικών, πρέπει να χτυπηθεί. Ο ενοχλητικός χλευάζεται, λοιδορείται, απομονώνεται.

Προσθέστε και τον κοινωνικό κανιβαλισμό μεταξύ των συγκρατουμένων,  την ψευδαίσθηση της γνώσης και την άρνηση της λογικής σε συνδυασμό με την παρακμιακή αντίληψη ότι "'όλα είναι σχετικά" έτσι αρχίζει  να συμπληρώνεται ένα παζλ που απεικονίζει νοσηρότητα και ξεπεσμό, πολιτισμικό και δημοκρατικό.

Από την μια απώλεια εμπιστοσύνης σε θεσμούς, διεστραμμένη αντίληψη "ότι κάτι θα γίνει και θα κατέβει στο δρόμο ο λαός", από την άλλη επίκληση των θεσμών, του Συντάγματος και της ανάγκης να αναδιαμορφωθούν, χωρίς όμως να συμμετάσχουν, ΑΝ "δεν ενωθούμε όλοι" και δεν "γίνει με όρους συνολικής συμμετοχής".  Αφήνοντας  την Διοίκηση και τους Επόπτες να συνεχίζουν ακάθεκτοι. Μέσα σε αυτό  το ΑΝ...  εμπεριέχεται η μεγαλύτερη παγίδα δεν υπάρχει.

 Υπό αυτές τις συνθήκες το καινούργιο είναι καταδικασμένο πριν καν γεννηθεί.  Είναι αντιφατικό να θες να αλλάξεις τα πάντα χωρίς να είσαι έτοιμος να χαλάσεις την ησυχία σου και να αλλάξεις πρώτα εσύ.

Θα είμαι ειλικρινής. Δεν υπάρχουν άγιοι,ούτε αμαρτωλοί. Υπάρχουν όμως επιθυμίες, επιλογές και αυταπάτες. Το Στρατόπεδο του Χρέους υπάρχει γιατί ακριβώς ξέρει να χειρίζεται καταστάσεις ,συνθήκες  και να καλλιεργεί έντεχνα τον ατομικισμό, αποκοιμίζοντας συνειδήσεις ή  εξαγοράζοντας άμεσα/έμμεσα οπαδούς.Δεν χρειάζονται  άπειροι μυστικοί αστυνομικοί, ένοπλη βια και στρατός. Ελέγχει τον λαό , την μάζα για αυτούς, με τους πλέον απλούς τρόπους. Του καλλιεργεί επιθυμίες, του δίνει επιλογές ως μονοδιάστατο ερώτημα και του πουλάει αυταπάτες, κυριαρχεί μέσω της φτώχειας, της ηττοπάθειας και της άγνοιας.

Η πλειονότητα καταλήγει να είναι πλήρως ελεγχόμενη, διαποτισμένη από αποχαυνωτικό άπληστο καταναλωτισμό, ευνουχισμένη στην σκέψη και εθισμένη σε ανικανοποίητα συμπλέγματα.

Για να μην παρεξηγηθώ, δεν υπάρχουν καλοί και κακοί, ούτε ένοχοι και αθώοι. Υπάρχουν εθελούσια ελεγχόμενοι. Για αυτό και δεν υπάρχει ανάγκη για  ορατά, χειροπιαστά κάγκελα και αλυσίδες. Ούτε φοβάται η Διοίκηση του ιδρύματος, ότι θα βρεθεί πραγματικά αντιμέτωπη με κάποια επανάσταση που θα απειλήσει την παντοδυναμία της.  

Τις εξεγέρσεις και τις αντιδράσεις είναι εύκολο να τις ελέγξει με τακτικές τύπου  πετάω κανένα κόκαλο μέχρι να τιςς αφήνει να εκρύγνονται εντός περιορισμένου πλαισίου να ξεφουσκώνουν. Άνθρωποι με πείρα είναι, τέτοια για πρωινό τα έχουν. Μέσα μαζικής ενημέρωσης, περιθωριοποιήση, καλλιέργεια τρομοκρατία για δήθεν σοβαρά περιστατικά  που απειλούν την κοινωνία, υπερμεγένθυση καταστάσεων, ποικιλία εργαλείων για να αισθάνεται κάποιος μικρός, ασήμαντος, αδύνατος, υπήκοος. 

Άλλωστε έχει περάσει βαθιά, μέσα στο μεδούλι του καθενός, ότι θα αναλάβει κάποιος "ικανός" και "ειδικός" και θα  του αναθέσουμε να λύσει τα προβλήματα. Εμείς να είμαστε καλά, να περνάμε καλά, να καταναλώνουμε καλύτερα και να μην το ψάχνουμε και πολύ γιατί είμαστε νοικοκύρηδες και έχουμε υποχρεώσεις. Άλλωστε βρε ψηφίζουμε έχουμε και Δημοκρατία.. Αμ πως, μιλάει ο λαός, έχει στην διάθεση του υπεύθυνες,  εγκεκριμένες  και πάνω από όλα "αξιόπιστες" επιλογές.

Και κάπως έτσι διαβάζουμε ή ακούμε κουβέντες καφενείου για "ένωση του λαού που θα γίνει όταν κατέβουμε όλοι μαζί (στο ενδιάμεσο είναι ακίνητοι άλλα ας μην το κάνουμε θέμα)", "είμαστε η πηγή του πολιτισμού", "που δεν θα ανεχτεί κανένα", που "είμαστε υπερήφανοι  συνεχιστές ηρώων αρχαίων και νεώτερων" και άλλες πολλές φανφάρες, κένου νοήματος συνθήματα, απόπειρες νοηματοδότησης παιδικής αξίας μυθευμάτων και παραισθήσεων μεγαλείου, για να περνάμε ξένοιαστα την ώρα μας, και να επιτρέπουμε ακόμα περισσότερη καταπίεση, ακόμα μεγαλύτερη μείωση της Δημοκρατίας, ακόμα μεγαλύτερο ξεπούλημα ακόμα περισσότερο έλεγχο και βια. 

Και όταν κάτι πάει να ξεφύγει, αναλαμβάνουν αυτόκλητοι και ετερόκλητοι "πατριώτες" που  επιτίθενται για τα ιερά και τα όσια της φυλής με σκοπό να επαναφέρουν την τάξη. Όμορφα;  
Υπάρχει κάτι σάπιο στο βασίλειο της Δανιμαρκίας. Μέχρι εκεί μάλλον συμφωνούμε. Αλλά μέχρι εκεί, μετά το χάος.

Και όμως υπάρχουν δυνατότητες. Στο επόμενο θα συζητήσουμε ακριβώς για αυτές



Κυριακή, 20 Αυγούστου 2017
Του Σταμάτη Στεφανάκου

Χαιρετίσματα στους συγκρατούμενους στο Στρατόπεδο του Χρέους.


Έχετε αναλογιστεί τι είναι μια φυλακή; Πως λειτουργεί; Πως διοικείται; Πως ζούνε οι έγκλειστοι; Ας επεκτείνουμε την έννοια μιας φυλακής χωρίς κάγκελα, χωρίς τοίχους. Με τι θα έμοιαζε; Με ένα ανοικτό στρατόπεδο.

Σήμερα θα κάνουμε μαζί ένα ταξίδι μέσα σε αυτή την ιδιότυπη φυλακή. Θα περιγράψω όσο μπορώ πιο αδρά τι συμβαίνει όταν η φυλακή απλώνεται στο μέγεθος ας πούμε μια περιοχής με σαφή γεωγραφικά όρια. Ας πούμε ως παράδειγμα στο μέγεθος του Στρατόπεδο του Χρέους , στο μέγεθος, ας πούμε της Ελλάδος.

Ας ξεκινήσουμε με τον κόσμο που ζει μέσα στο Στρατόπεδο. Θα ξεκινήσω από την κορυφή της τροφικής αλυσίδας πηγαίνοντας προς τον βάση.

Στην κορυφή, βρίσκεται η Διοίκηση. Πολλά προνόμια, χρήμα, σχετική ασφάλεια και εννοείτε και "τυχερά". Το προσωπικό που την απαρτίζει χωρίζεται σε αυτό που φαίνεται και σε αυτό που κινεί τα νήματα.  Αυτό  που φαίνεται προκύπτει από. ψηφοφορίες από τους έγκλειστους και προέρχεται από συγκεκριμένες ολιγαρχικές μειοψηφικές κλίκες, σαφώς εγκεκριμένες από το προσωπικού που δεν φαίνεται. Οι κλίκες αυτές όταν ανεβαίνουν στην Διοίκηση μετά από ψηφοφορία μπορούν να διορίσουν μέλη τους ή φίλα προσκείμενα πρόσωπα σε διάφορες θέσεις ώστε να καλύπτουν χαμηλόβαθμες θέσεις.  Μερικές φορές μερικά μέλη τους γίνονται ο αποδιοπομπαίος τράγος  για κάποιο διάστημα, έτσι για να υπάρχει ψευδαίσθηση δικαιοσύνης και ταπεινότητας.

Το ενδιαφέρον έχει το τμήμα του προσωπικού που κινεί τα νήματα και δεν φαίνεται ή μάλλον ας πούμε ότι επεμβαίνει  χωρίς να αφήνει ίχνη. Το προσωπικό αυτό ορίζει τα οικονομικά και τις σχέσεις μεταξύ των διάφορων φυλακών. Επίσης μεταβάλει τις συνθήκες λειτουργίας της φυλακής όπως και τις σχέσεις μεταξύ Διοίκησης και εγκλείστων. Στην ουσία ασκεί την ουσιαστική διοίκηση τους ιδρύματος. Κάνεις δεν έχει σαφή εικόνα για το πλαίσιο το όποιο καθορίζει την λειτουργία του όπως και τις λεπτομέρειες στην δομή και την ανάπτυξη στρατηγικών. Βαθύ πέπλο καλύπτει κάθε πτυχή του, κάθε κίνηση, κάθε απόφαση. Μύθοι και θεωρίες συνωμοσίας βοηθούν στην σύγχυση για τον πραγματικό τους ρόλο. Σημειώστε το ακόλουθο: ότι οι οικονομικοί πόροι που διαθέτουν τους επιτρέπουν να έχουν ένταξή προσωπικό που έχει την δυνατότητα να αναλύει, σχεδιάζει και να εφαρμόζει πολιτικές με απόλυτη ακρίβεια.

Το επόμενο στάδιο στην τροφική αλυσίδα είναι οι Επόπτες. Το προσωπικό αυτό προέρχεται κατευθείαν από  τους έγκλειστους. Η δουλειά του, ο λόγος ύπαρξης του, είναι να εφαρμόζει τις αποφάσεις της Διοίκησης και να ελέγχει τους έγκλειστους. Έχει κάποια λίγα προνόμια και ίσως και κάποιες οικονομικές απολαβές, σαφέστατα περισσότερη ασφάλεια από τους υπόλοιπους κρατούμενους. Οι Επόπτες δοξάζουν την Διοίκηση, και διαδίδουν με κάθε τρόπο την πίστη τους σε αυτή. Κατά κάποιο τρόπο ακόμα και η ύπαρξη τους , θεωρείται επιβράβευση για τους υπόλοιπους. Είναι μια μικρή ελίτ  εξαιρετικά χρήσιμη γιατί παράγει πολλούς αναλώσιμους και κοστίζει ελάχιστα στην Διοίκηση. Φυσικά η Διοίκηση πάντα μιλάει για αυτούς ότι έχουν συμάντικο κόστος όπως και ότι κάνουν εξαιρετική δουλειά. Αναγνώριση και περιφρόνηση στο ίδιο πακέτο, με την λογική μαστίγιο και καρότο...

Και πάμε στην βάση της τροφικής αλυσίδας. Εδώ έχουμε το μεγαλύτερο τμήμα του πληθυσμού. Είναι οι έγκλειστοι. Ζουν, υπάρχουν και αναπαράγονται για να στηρίζουν την φυλακή.  Έχουν ελάχιστα δικαιώματα, άπειρες υποχρεώσεις εκ των όποιων οι δυο πλέον σημαντικές είναι να  εργάζονται αλλά κυρίως να καταναλώνουν.  Τα πάντα γίνονται φυσικά για τους έγκλειστους. Οι Επόπτες υπάρχουν για να τους προστατεύουν, ενώ η φιλάνθρωπη Διοίκηση καταβάλει άοκνες προσπάθειες με αυτοθυσία για να κάνει ευτυχισμένους τους κρατούμενους. Βέβαια...

Σκεφτείτε το λίγο. Η Διοίκηση έχει το βάρος να εκπροσωπήσει , καθοδήγηση, χειραγωγήσει, νουθετήσει και κυρίως να ασκήσει την διακυβέρνηση του ιδρύματος. Οι Επόπτες εφαρμόζουν τις αποφάσεις της Διοίκησης και κρατούν την τάξη,  και να καταστέλλουν καθετί που χαλά την ορθότητα και την κανονικοποίηση. Ήρωες.

Από την άλλη πλευρά όμως αφήνουν και ελευθερίες. Πχ οι έγκλειστοι έχουν δικαίωμα να διασκεδάζουν με ότι τους παρέχετε ως θέαμα από την Διοίκηση, να καταναλώνουν, να εκφράζουν την πίστη τους ως υπήκοοι σε αυτή, να  αναπαράγονται, να ψηφίζουν επιλέγοντες από τις καθορισμένες κλίκες, να μπορούν να έχουν ελεγχόμενη πρόσβαση στην παιδεία και την υγεία, και το βασικότερο όλων: Να νιώθουν ευτυχισμένοι. Όλα και όλα. Το κυνήγι της ευτυχίας, του να νιώθεις καλά , να είσαι πάντα νέος , είναι η βάση της απόλυτης θρησκείας που έχει ναούς, ιερείς και πιστούς.

Φυσικά υπάρχουν και επιβραβεύσεις για τους έγκλειστους όταν έχουν συγκεκριμένη συμπεριφορά.Πχ όταν καταδίδουν ή ρουφιανεύουν , όταν  προσκυνούν βαθιά και υπακούν σε κάθε ιερατείο, όταν συμμετέχουν στην διάδοση της δόξας της Διοίκησης και των Εποπτών, όταν - και αυτό είναι βασικό- παράγουν, αναπαράγουν και διαδίδουν θεωρίες συνωμοσίας.

Αν τα παραπάνω σας θυμίζουν κάτι από όσα ζείτε, τότε προετοιμαστείτε γιατί σας έχω το καλύτερο για το τέλος.

Προπαγάνδα. Ναι άλλα όχι όπως στο παρελθόν. Τώρα έχουν μετατραψεί τα πάντα σε επικοινωνία χωρίς βάθος. Όλα και όλοι είναι αναλώσιμοι για ένα και μόνο λόγο. Χρειάζονται να είναι πειστικοί ότι τα πάντα ελέγχονται από την Διοίκηση. Είναι το καλύτερο σύστημα καταστολής μαζί με την φτώχεια. Δεν χρειάζονται στρατοί ή τάνκς. Μόνο καλοστημένες ιστορίες υποταγής στο μοιραίο, ότι τα πάντα θα είναι όπως τα βλέπουμε σήμερα αιώνιος. Νοικοκυρεμένα πράγματα.

Και η αντίσταση; η πολιτική ανυπακοή;

Ε μην περιμένετε να σας τα πω όλα σήμερα. Τα πάντα είναι θέμα οργάνωσης και όχι τυχαιότητας. Έπεται συνέχεια...

Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2017
Διάβασα ένα άρθρο σήμερα που με προβλημάτισε. Γραμμένο από φίλη, κινηματική, Ελληνίδα της διασποράς. Χρησιμοποίησε τον όρο "πολιτική ορθότητα" για την τήρηση των αποφάσεων, στόχων κλπ.

Εκεί έκανα στοπ. 

"Πολιτική ορθότητα" υπάρχει σε κόμμα, σε "κλειστό σύστημα ιδεολογικών θέσεων", πολιτική κίνηση, ίσως και σε μέτωπο.

ΔΕΝ υπάρχει στο κίνημα..

Το κίνημα ως άνθρωποι- προσωπικότητες ή ως πρωτοβουλίες σύνολο δηλαδή προσωπικοτήτων ή ως κινήσεις ακολουθεί ή πρέπει να ακολουθεί την αρχή της πολιτικής συνέπειας, ως μονάδες ή ως συλλογικές αποφάσεις.Καμία όμως σχέση η πολιτική ορθότητα με την πολιτική συνέπεια.
Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2017
Του Σταμάτη Στεφανάκου

Χαιρετίσματα από το στρατόπεδο.

Πολύς ο λόγος περί ανάπτυξης  της οικονομίας, στην αποικία του χρέους. Οικονομολόγοι, δημοσιογράφοι, αναλυτές, κυβερνητικοί, αντιπολίτευση και συμπολίτευση, θεσμοί, τραπεζίτες και λοιποί έγκυροι και γνωστοί σε πάνελ τηλεοπτικά και όχι μόνο, διαφημίζουν ο καθένας από την πλευρά του, την δική "αξιόπιστη" πρόταση περί αναπτύξεως της οικονομίας.

Τι μας λένε: ότι επενδυτές θα έρθουν, διακρατικές συμφωνίες έχουν υπογραφεί ή θα υπογραφούν, δουλείες θα ανοίξουν, το ΑΕΠ θα μεγαλώσει, επιχειρήσεις καινούργιες θα ξεκινήσουν και άλλα πολλά και όμορφα.

Μας δίνουν μια εικόνα σχεδόν ειδυλλιακή.η κρίση θα περάσει, και όλα θα στρώσουν. Ο λόγος τους είναι πλούσιος, ενισχυμένος με υποσχέσεις οικονομικής ευρωστίας, θαύματα, διαγράμματα και μαγικούς αριθμούς.Μεγαλεία οικονομικών παραδείσων που έχουν ένα αέναο happy end...

Τι ΔΕΝ μας λένε:

Πρώτον, ότι η μικρομεσαία και οικογενειακή επιχείρηση και  ο ελεύθερος επαγγελματίας, είναι μια ενόχληση που πρέπει να βγει από την εξίσωση, γιατί περιττεύει.

Δεύτερον, ανοίγουν διάπλατα την πόρτα σε κάθε μεγάλο εθνικό ή πολυεθνικό μαγαζί με στόχο να μεγαλώσει και άλλο το μερίδιο στην αγορά χωρίς να υπολογίζουν πόσες επιχειρήσεις θα κλείσουν , πόσοι νέοι άνεργοι θα προστεθούν στις λίστες του ΟΑΕΔ.

Τρίτον επανασχεδιάζουν  και ανακατατάσουν βιαίως την δομή της ελληνικής οικονομίας, χωρίς να έχει προηγηθεί ενδιάμεσο μεταβατικό στάδιο..

Δεν είναι πρώτη φορά που συμβαίνουν αυτά, ούτε είμαστε η μόνη χώρα στην όποια τέτοιου είδους πρακτικές εφαρμόζονται. Σε άλλα κράτη, αυτού του είδους η ανακατάταξη έχει συμβεί ήδη. Δεν υπάρχουν ούτε μικρές επιχειρήσεις, ούτε ελεύθεροι επαγγελματίες ή ανυπάρχουν είναι η εξαίρεση.

Προτού εισέλθουμε στην λογική αν κάτι τέτοιο είναι θεμιτό ή όχι, αν έχουμε ερωτηθεί ως κοινωνία ότι το θέλουμε, θα ήταν καλό να αναρωτηθούμε ποιος/οι θα είναι ο/οι κερδισμένος/οι.

Φόροι, εισφορές,μείωση καταναλωτικής δύναμης του πληθυσμού, αύξηση της ανεργίας, θεσμικά αδιέξοδα, καταστρατήγηση εργασιακών δικαιωμάτων, μείωση στην πρόσβαση σε κοινωνικές παροχές όπως υγεία, παιδεία, υπερχρεωμένοι πολίτες στο κράτος, σε τράπεζες  κλπ,

Εκποίησή της δημόσιας περιουσίας με το πρόσχημα της δήθεν αξιοποίησης , μείωση του δημόσιου για να... ανοίξει η αγορά και άλλα παρόμοια. Απλά θέλουν εκτός από τον ιδιωτικό τομέα να βάλουν χέρι και στα έτοιμα ακίνητα και υποδομές  που ανήκει στον λαό. Τόσο απλά. Δικαίως θα αναρωτηθείτε τι σχέση έχει με την ανάπτυξη η εκποίηση της δημόσιας περιουσίας.

Δεν θέλουν να επενδύσουν, να ρισκάρουν, να αντιμετωπίσουν απώλειες. Επομένως μέσω του χρέους εξοντώνουν κάθε άμυνα, καταργώντας κάθε ρύθμιση, κάθε προστατευτικό πλαίσιο, παραδίδοντας στα χέρια τους κάθε περιουσιακό στοιχείο, είτε δημόσιο,είτε ιδιωτικό.

 Η διαδικασία έχει όνομα. Λέγεται "απελευθέρωση αγοράς". Το αν κατά την διαδικασία έχουμε φτάσει να έχουμε πεντακόσιες χιλιάδες μετανάστες, πάνω από ενάμιση εκατομμυριο άνεργους, το 60% του γενικού πληθυσμού στο όριο ή κάτω από το όριο της φτώχειας, αύξηση των κοινωνικών ανισοτήτων,  κάτι χιλιάδες αυτοκτονίες, ε τι να κάνουμε; Η ανάπτυξη έχει τίμημα.

Το γελοίο φίλε συμπολίτη, είναι ότι δεν κρύβουν τίποτα. Δεν υπάρχουν μυστικά. Μέσω των ΜΜΕ, ανακοινώνουν τους στόχους τους. Σε ειρωνεύονται ανοικτά μιλώντας για τις  θυσίες σου. Σου λένε το "όλοι μαζί τα φάγαμε¨, σε αποκαλούν τεμπέλη, ανίκανο, οπισθοδρομικό.  Ευθέως σου λένε ότι είσαι βάρος ως άνεργος, ως νέος, ως συνταξιούχος. Κοστίζεις. Το έχεις προσέξει; Μιλάνε για το πόσο κοστίζεις, όχι τι αξίζεις....

Ακόμα χειρότερα γίνεται;

Γίνεται. Ευθέως σου λένε πλέον πόσες δεκαετίες θα υπάρχει ανεργία. Ευθέως σου λένε για περικοπές. Ευθέως σου λένε και για άλλα μνημόνια, απαραίτητες θυσίες που θα σου αναγνωριστούν (μετά θάνατον ή όχι δεν διευκρινίζεται) , μεταρρυθμίσεις και άλλα πολλά και όμορφα, με πατριωτικό ή ιδεολογικό προφίλ.

Σου πουλάνε την ανάγκη να γίνεις και εσύ αλληλέγγυος  να σωθούν οι τράπεζες, το κράτος, η  θέση μας στην Ευρώπη (Ε.Ε.), έχουμε ευθύνες απέναντι στους εταίρους μας και άλλα πολλά... Το ότι χάνεις την δουλειά σου, το σπίτι σου, το δικαίωμα σου να ζεις αξιοπρεπώς, ε  τι είναι όλες αυτές οι μικρές θυσίες μπροστά στην μεγάλη εικόνας; Σου ακούγεται καλό;

Υπάρχει η ψευδαίσθηση φίλε συμπολίτη, ότι κάποιοι θα γλυτώσουν από την κρεατομηχανή. Ίσως το πιστεύεις και εσύ. Αν κάτσεις φρόνιμα, αν δεν μιλάς πολύ, αν κοιτάς την δουλίτσα σου, αν είσαι υπάκουος υπήκοος (παρεμπιπτόντως είδες πόσο κοντά είναι το υπάκουος με το υπήκοος;)  Ακόμα χειρότερα την υποστηρίζεις, με το σκεπτικό είτε ότι δεν υπάρχει άλλη επιλογή είτε ακόμα χειρότερα γιατί στην παρουσιάζουν "σοβαρή" άνθρωποι με στοιχεία ή ότι ιδεολογικά, κομματικά ότι θες είναι σωστό.

Για να δούμε όμως που καταλήγει αυτό. Η συζήτηση μεταξύ κομματικών φορέων είναι στην ουσία χωρισμένη σε δυο άξονες

- Α Άξονας
Διαχείριση των μνημονίων και ποιος μπορεί να τα εφαρμόσει καλύτερα. Τίποτα άλλο.

-Β Άξονας
Διαχείριση της φτώχειας και επιδοματικές πολιτικές.

Κανένα από τα κόμματα δεν έχει ολοκληρωμένη πρόταση δική του οικονομικής διακυβέρνησης. Ότι πουν οι "Θεσμοί', η Τρόικα, οι δανειστές. Κανένας πολιτικός φορέας δεν έχει τεκμηριωμένη θέση γύρω από την οικονομία και την ανάπτυξη.  Στην καλύτερη έχουν γενικές κατεύθυνσης προσέχοντας μην θίξουν ιερές αγελάδες.

Δεν έχει καμία σημασία.  Δεν είναι μια ιδεολογική τοποθέτηση ή η πολιτική ανάλυση ενός πολιτικού χώρου ή ενός πολιτικού αντικείμενου.

Δεν είναι θέμα ποιος ή ποιοι έχουν δίκιο. Η ανάπτυξη που πουλάνε μυρίζει αποκλεισμό και ασυδοσία. Ζέχνει κερδοσκοπία, πλουτισμό για πολύ λίγους και απληστία.

Ανάπτυξη για όλους ή για λίγους; Ένα απλό παράδειγμα

Θα σου δώσω ένα ακόμα παράδειγμα απλό για να καταλάβεις πρακτικά φίλε συμπολίτη γιατί σε/μας δουλεύουν, ή στην καλύτερη είναι εντελώς ανορθολογικό ότι στηρίζουν.

Λένε για ανάπτυξη της γεωργικής παραγωγής. Σοβαρά;  Για να το δούμε:

Η γεωργία χρειάζεται :

- Γη                                   (Όπου πολλά χωράφια είναι ήδη υποθηκευμένα...)
- Νερό                               (Πάνε στο πουλήσουν, το έχεις καταλάβει...)
- Σπόρους                         (Κατά κανόνα εισαγόμενοι και ελεγχόμενοι) 
- Λιπάσματα                     (Εισαγόμενα πωλουνται με τους σπόρους...)
- Φυτοφάρμακα               (Εισαγόμενα...)
- Τρακτέρ, μηχανήματα  (Εισαγόμενα...)
- Εξτρά εξοπλισμός          (Πρώτες ύλες σίγουρα εισαγόμενες και μεγάλο μερίδιο των τελικών
                                             προϊόντων επίσης εισαγόμενο...)

Άρα τα μόνο που έχεις είναι ήλιο, αέρα, γη (;) και νερό (;)  και φυσικά την εργασία του γεωργού.

Στην πράξη η γεωργική παραγωγή είναι ελεγχόμενη  και εξαρτώμενη από εισαγωγές. Η έννοια λοιπόν της ανεξάρτητης παραγωγής πάει περίπατο!

Χρειάζεται να σου εξηγήσω φίλε συμπολίτη και συγκρατούμενε στο παγκόσμιο στρατόπεδο του χρέους ότι δεν θα έχεις πότε ανταγωνιστικό πλεονέκτημα, βάση του παραπάνω μοντέλου παραγωγής;

Ότι θα έχεις αυξημένα κόστη και αυτά πριν καν μιλήσουμε για φόρους, εισφορές, εκτάκτους φόρους και άλλα πολλά;

Ότι το κόστος εργασίας είναι ήδη  το μικρότερο κόστος από την στιγμή που εισάγεις τα πάντα;

Αυτό που βλέπεις είναι ένα απλό παράδειγμα σε σχέση με το τι γίνεται στην πράξη. Θα μπορούσα να σου παραθέσω σε όλους τους τομείς της παραγωγής ότι γίνεται σχεδόν το ίδιο με εξαίρεση ότι απαιτεί καθαρά πνευματική εργασία. Πχ ένας συγγραφέας και ο κώδικας που γράφει ένας προγραμματιστής.

Το ερώτημα είναι επομένως πως, πότε και με ποιο τρόπο αλλάζει αυτό.

Ο λάθος  τρόπος: Με μεγάλα λόγια και δανεικές λύσεις και οράματα.

Ο σωστός τρόπος: Με μικρά βήματα και κόπο.

Για λόγους απλούστευσης θα ξαναπάρω το ίδιο παράδειγμα με την αγροτική παραγωγή, αλλά με την διαφορά ότι θα αλλάξουμε κάποιους συντελεστές:


- Γη                                   (Απελευθερώνεις τον γεωργό από τις τράπεζες)
- Νερό                               (Παρέχεις νερό με νέους μεθόδους ύδρευσης και εξοικονόμησης)
- Σπόρους                         (Ξεχνάς την εισαγωγή, αυτονομηση της χώρας και του παραγωγού από
                                            τις  πολυεθνικές )

- Λιπάσματα                     (Ανοίγεις τις δυνατότητες για βιοτεχνικές μονάδες πχ
                                           
κομποστοποίησης και ανακύκλωσης φυτικής ύλης )
- Φυτοφάρμακα               (Καταργείς ότι χρησιμοποιεί πατέντα ή εφαρμόζεις εναλλακτικά μέσα 
                                            πχ περίπτωση πασχαλίτσα - μελίγκρα )
- Τρακτέρ, μηχανήματα  (Ενισχύεις στον βαθμό του δυνατού την τοπική βιομηχανία )
- Εξτρά εξοπλισμός          (Ενισχύεις την ίδρυση μικρών βιοτεχνικών μονάδων με την χρήση
                                          υλικών από ανακύκλωση και ελαχιστοποιείς την χρήση πρώτων υλών 
)

Τα παραπάνω δεν είναι δικές μου σκέψεις. Δεν έχω ούτε κατά προσέγγιση γνώσεις να εξειδικεύσω σε κάθε ένα τομέα. Άλλωστε η κάθε μια εναλλακτική από όσες περιγράφω θέλει ειδικούς, επιστήμονες, τεχνικό προσωπικό και  επαγγελματίες από πάρα πολλούς διαφορετικούς χώρους, ειδικότητες  που εύκολα δεν σκέφτεται κάποιος ότι χρειάζεται και που έχουν σχέση έμμεσα ή άμεσα με την αγροτική παραγωγή.

 Είναι αποτέλεσμα ψαξίματος και συζητήσεων με ειδικούς σε διαφορετικούς χώρους, μια αναζήτηση που κράτησε περίπου ένα χρόνο και είναι εντελώς ενδεικτικά τι μπορεί να εξεταστεί αν πάψεις να σκέφτεσαι μέσα στην λογική που μας έχουν διδάξει.

Φυσικά υπάρχουν και άλλες τεχνικές πχ της περμακουλτούρας άλλα δεν είναι ούτε η ειδικότητα ούτε ο σκοπός μου.

Ας αναλογιστούμε λοιπόν κάθε φορά που κάποιος μας μιλάει για ανάπτυξη, ο καθένας στον τομέα του τι στην ουσία προτείνει. Πόσο στέκει; Πόσο τεκμηριωμένο είναι αυτό που περιγράφει;

Μυαλό έχουμε όλοι μας. Ελευθερία στην σκέψη; Στην φαντασία; Αντίληψη και επεξεργασία βάση δεδομένων;

Σαν επίλογος 

Υπάρχουν διάφοροι φορείς, άνθρωποι, πολιτικοί χώροι που θα σας προτείνουν διάφορα ιδεατά μοντέλα. Θεωρίες. Θα ήταν λάθος να τους γενικευμένα να τους κατακρίνει κάποιος.

Αλλά κάθε θεωρία χρειάζεται να δοκιμάζεται και στην πράξη. Κάθε θεωρία χρειάζεται να έχει λογικό υπόβαθρο , να προτείνει μεθοδολογία, να μπορεί να γίνει κατανοητή από τον κόσμο. 

Άλλωστε πάνω στο αμόνι της πραγματικότητας κρίνονται τα πάντα.


Παρασκευή, 30 Δεκεμβρίου 2016
Καλημέρα από το στρατόπεδο του χρέους.

Υπάρχουν  - και πολλές φορές αντικρουώμενες- απόψεις και θέσεις για το αν υπάρχει ένας άνθρωπος ή ομάδες ανθρώπων που εξουσιάζουν τον πλανήτη.

Κατά καιρούς έχουν προταθεί, μεγαλοτραπεζίτες, κεφαλαιούχοι, επιχειρηματίες, πολιτικοί, θρησκευτικοί ηγέτες, θρησκείες, αιρέσεις, μυστικές οργανώσεις ακόμα και ... εξωγήινοι. Ο καθένας, όλοι αυτοί μαζί, ή ένας συνδυασμός από συγκρουόμενες  ή συνεργαζόμενες φατρίες υποτίθεται ότι ελέγχουν  κυβερνήσεις, χώρες, την οικονομία, την εκπαίδευση,τον πολιτισμό, με δυο λόγια έμμεσα ή άμεσα τις κοινωνίες και των σύνολο των ανθρώπων.

Στο ίδιο σκεπτικό, έχουν αντιπροσώπους περισσότερο ή λιγότερο φανερούς,ανθρώπους ή οργανισμούς που επεξεργάζονται και υλοποιούν εξαιρετικά πολύπλοκα σχέδια με χρονικούς ορίζοντες πολύ πέρα του βιολογικού κύκλου του ανθρώπου με χρονικό εύρος αιώνων.  Στην ίδια λογική εμπεριέχονται αποκαλυπτικά ή μετά-αποκαλυπτικά σύμβολα, ιστορίες  και δοξασίες που σκεπάζουν με την αίγλη του μυστικισμού,  πανίσχυρους μηχανισμούς που απεργάζονται τον έλεγχο της ανθρωπότητας.

Και κάπως έτσι θεωρείτε ότι κάθε κυβέρνηση , οικονομικό συμφέρον, πόλεμος, οικονομική καταστροφή, περιβαλλοντική καταστροφή ακόμα και η φτώχεια και οι επιδημίες είναι αποτέλεσμα μακρόπνοων, πολύπλοκων και εξαιρετικά νοσηρών σχεδιασμών.

Ονόματα  των σκοτεινών αυτών δυνάμεων -πέρα των προσώπων- πολλά. Νέα τάξη πραγμάτων, Παγκοσμιοποίηση, Πρωτόκολλα της Σιών, Μασονία είναι μόνο μερικά από αυτά που χρησιμοποιούνται, και αυτό γιατί  υπάρχουν οργανώσεις, ρεύματα ακόμα και κινήματα που   έχουν ονομασθεί ή νοηματοδοτήσει δράσεις ή τα  έχουν χρησιμοποιήσει όρους ή ως ορισμούς των ενεργειών τους.

Κατά έτσι καλείται  ο άνθρωπος, πολίτης αυτού του κόσμου από πρόσωπα και οργανώσεις που αντιτίθεται στις σκοτεινές επιδιώξεις των επίδοξων "κυρίαρχων", να αντισταθεί και να συγκρουσθεί μαζί τους.

Και κάπου εδώ αρχίζει το πρόβλημα. Κανένας δεν έχει αποδείξεις αδιαμφισβήτητες,  ότι οι σκοτεινές αυτές οργανώσεις υπάρχουν ή έχουν το εύρος της εξουσίας που υποτίθεται πως διαθέτουν. Η δράση τους, όπως και οι  σχεδιασμοί τους "ανακαλύπτονται και αποκαλύπτονται" μέσα από συσχετισμούς και συναρτήσεις "γεγονότων" που δοκιμάζουν ως διαδικασίες τα όρια της λογικής. Στην ουσία δεν υπάρχει αυτήκοη μαρτυρία, άλλα φήμες και δημοσιεύματα που δεν τεκμηριώνονται.

Το κακό όμως που κάνει όλη αυτή η παραφιλολογία είναι ότι δημιουργεί ένα είδος απάθειας σε ένα τμήμα του πληθυσμού και σύγχυση. Ο τρόπος που αυτές οι ιστορίες, παράγονται, αναπαράγονται και διαδίδονται στην ουσία θέτουν ότι ο άνθρωπος, ο πολίτης εν προκειμένω είναι αδύναμος, ανίσχυρος και ότι το παρόν και το μέλλον του είναι προδιαγεγραμμένο. Αυτή η αντίληψη έχει καταστροφικές επιπτώσεις για τους ανθρώπους που πιστεύουν στην ύπαρξη αυτών των "κυρίαρχων μυστικιστικών οργανώσεων και των δυνάμεων". Αποπροσανατολίζουν και τελικά αδρανοποιούν, επιτυγχάνοντας  ότι καλύτερο για το τους πραγματικούς κυρίαρχους του  παγκόσμιο στρατόπεδο του χρέους.

Η πραγματικότητα καλώς ή κακώς είναι άλλη. Υπάρχει ένας  ασφυκτικός κλοιός χρέους γύρω από τον πλανήτη, μια διαδικασία παγκοσμιοποίησης και ισοπέδωσης εθνοτήτων, διαφορετικότητας στην  κουλτούρα και πολιτιστικών στοιχείων,μια μεθοδευμένη απαξίωση της ουσίας της Δημοκρατίας.

Ο έλεγχος που ασκείται από το διεθνές σύστημα , της φεουδαρχίας του χρέους περιλαμβάνει τρία στάδια , σαφώς προσδιορισμένα και οροθετημένα:

* Θεσμικά αδιέξοδα με την αφαίρεση από τους πολίτες των δυνατοτήτων παρέμβασης στα κοινά μέσω νόμων, κυβερνητικών διαταγμάτων και διεθνών - υπερεθνικων  οργανισμών και συμφωνιών.

* Παραπληροφόρηση, διασπορά ψευδών ή κατασκευασμένων ειδήσεων, δημιουργία  χαοτικής ενημέρωσης, σύγχυσης, κοινωνικού αυτοματισμού και προπαγάνδα κοινωνικών και καταναλωτικών προτύπων που είναι απρόσιτα στο μεγαλύτερο τμήμα του πληθυσμού.

* Καταστολή κοινωνικών αντιδράσεων μέσω της φτώχειας, της ανεργίας, αύξηση των επιδοματικών πολίτικων πρόνοιας για όσους "περισσεύουν εργασιακά" και περιθωριοποιούνται.

Κάποιος θα μπορούσε να πει ότι όλα αυτά είναι ελεγχόμενα από ένα κατευθυντήριο, μια επιτροπή μια ομάδα ή ένα σύστημα κεντρικής "μυστικής" διακυβέρνησης. Η πραγματικότητα όμως είναι ότι δεν χρειάζεται. Τόσο απλά.

Φαίνεται παράδοξο, αλλά δεν είναι . Οι "κυρίαρχοι" δεν είναι ένα πρόσωπο, μια ομάδα , μια ιδεολογία ή μια μυστική οργάνωση. Δεν έχουν πρόσωπο γιατί δεν είναι ένας. Δεν έχουν οντότητα γιατί απλά δεν την χρειάζονται. Είτε πρόσωπα, είτε οργανισμοί, όταν εμφανίζονται στα μέσα μαζικής ενημέρωσης ή σε δημοσιεύματα είναι απλά πρόσωπα της δημοσιότητας. Υπεύθυνοι ως μέλη στο διεθνές σύστημα άλλα όχι όμως οι μονοί που έχουν ευθύνη σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό από όσους δεν φαίνονται.

Στην πραγματικότητα οι "κυρίαρχοι"  είναι συμμέτοχοι μιας υπέρ-τάξης με συγκρουόμενα συμφέροντα ή προσωρινές συμμαχίες με κέντρο το χρήμα και την εξουσία. Στην προσπάθεια τους αυτό το τεράστιο διεθνές οικονομικό κατεστημένο να κυριαρχήσει, να αποκτήσει παραπάνω κέρδη και δύναμη, έχει υιοθετήσει και εφαρμόζει τακτικές σχεδιασμένες για να δίνουν περισσότερα έλεγχο όπως σαν αυτές που αναφέρονται προηγουμένως.

Δεν έχουν όμως σαν στόχο την απόλυτη πολιτική ή εξουσία  ή την καταστροφή της ανθρωπότητας. Απλά καθοδηγούνται από την απληστία για περισσότερο χρήμα. Οικονομικά συμφέροντα. Δεν υπάρχει τίποτα το μυστικιστικό.

Δεν έχουμε να κάνουμε με υπερανθρώπους. Έχουμε να κάνουμε με ανθρώπους θνητούς όπως εμείς. και μπορούμε να αντισταθούμε, αρκεί να συγκεντρωθούμε σε πραγματικά στοιχεία και γεγονότα. Χρειάζεται μια διεθνή προσπάθεια για να ανακτήσουμε την δημοκρατία και δεν βοηθά να κυνηγάμε... φαντάσματα...

Σταμάτης Στεφανάκος
Τρίτη, 27 Σεπτεμβρίου 2016
Χαιρετίσματα από το στρατόπεδο.

Φίλοι και φίλες.

Το θέμα των ιδιωτικοποιήσεων δεν είναι θέμα που πρέπει να αφεθεί να περάσει στα "ψιλά". Είναι ένα θέμα που έχει κοινωνικές και κατά συνέπεια και πολιτικές προεκτάσεις. Γιατί:

1. Η κυβέρνηση αυτή - όπως και οι προηγούμενες- είναι δέσμια των δανειστών και ακολουθεί πιστά τις εντολές τους χωρίς αντίσταση. Το ότι για μια ακόμα φορά είμαστε θεατές ενός πολυπαιγμένου έργου δεν συνεπάγεται ότι τα αντανακλαστικά μας είναι σε ύπνωση ή ότι θα μείνουμε απαθείς.Τίποτα απολύτως θετικό δεν πρόκειται να προσφέρει η έμμεση ή άμεση εκποίηση η παραχώρηση υπηρεσιών ή κτιριακών εγκαταστάσεων ή εδαφών και υδάτων ή δημόσιων επιχειρήσεων στην ελάττωση των επιπτώσεων της συνεχόμενης οικονομικής κρίσης ή στην ουσιαστική αντιμετώπιση του παράνομου λογιστικού  χρέους της χώρας. Αντίθετα θα επιφέρει περαιτέρω επιβάρυνση στους ήδη άγρια ταλαιπωρημένους συμπολίτες μας και αφαίρεση από τον δημόσιο και κοινωνικό έλεγχο κρίσιμων πόρων και υπηρεσιών.

2. Από πουθενά  δεν προκύπτει ότι η ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών ύδρευσης και αποχέτευσης θα επιφέρει κάποιο  όφελος για την κοινωνία. Αντιθέτως, έχουμε αποδείξεις  - και όχι απλά ενδείξεις- ότι η πρακτική αυτή, βάση διεθνούς εμπειρία, καταστρατήγησε το ανθρώπινο δικαίωμα στην πρόσβαση σε καθαρό νερό και την αποχέτευση με αποτέλεσμα να έχουν προκληθεί σοβαρές οικονομικές επιβαρύνσεις στους χρήστες των υπηρεσιών και ολέθριες επιπτώσεις στην ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών. Επομένως το επιχείρημα ότι "θα λειτουργούν καλύτερα" οι υπηρεσίες ύδρευσης και αποχέτευσης δεν στηρίζεται σε κανένα πραγματικό γεγονός.

3. Το επιχείρημα που έχει παρουσιαστεί ότι  η ένταξη της ΕΥΔΑΠ και της ΕΥΑΘ στο υπερταμείο (Ελληνική Εταιρία Συμμετοχών και Περιουσίας Α.Ε.) δεν είναι εκποίηση ή παραχώρηση, επίσης δεν ευσταθεί, γιατί η ιδιωτικοποίηση είναι δυνατόν να γίνει πράξη όχι μόνο άμεσα - δηλαδή την πώληση συνολικά των εταιριών- άλλα και έμμεσα μέσω της λογικής ΣΔΙΤ (Σύμπραξη Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα). Ακόμα και αν η παρούσα κυβέρνηση δεν προχωρήσει άμεσα στην ολοκλήρωση της διαδικασίας κανένας δεν μπορεί να εγγυηθεί στο τι θα γίνει στο μέλλον. Όσον αφορά την διαδικασία του ΣΔΙΤ, ας σημειωθεί ότι είναι μια πρακτική εξαιρετικά υποχθόνια, γιατί ενώ παρουσιάζεται  ότι  δίνεται μόνο η διοίκηση ή η διαχείριση, στην πράξη απεμπολείται κάθε έννοια δημοκρατικού, κοινωνικού και ανθρωπιστικού κεκτημένου που εξασφαλίζει ανεμπόδιστη πρόσβαση υπηρεσίες κοινωνικής ωφέλειας, ενώ  παράλληλα θα απολεσθεί κάθε κυρίαρχο δικαίωμα του λαού

4. Είναι επικοινωνιακό τρυκ και τίποτα παραπάνω, το επιχείρημα ότι "θα γίνουν επενδύσεις μέσω ιδιώτη επενδυτή". Αντιθέτως όπου έχει συμβεί παραχώρηση ή εκποίηση, αυτό που έγινε είναι η διαστρέβλωση της έννοιας του χρήστη των υπηρεσιών και πόρων, και αντιμετώπιση του ως καταναλωτή.  Η διαφορά είναι ουσιαστική, γιατί απλά οι υπηρεσίες κοινής ωφέλειας αντιμετωπίζονται πλέον ως εμπόρευμα και οι όποιες υποδομές παύουν να ανήκουν σε αυτόν που τις έχει χρυσοπληρώσει- στην περίπτωση μας στον λαό. Ο δε "επενδυτής" απλά θα στοχεύσει σε περισσότερη κερδοσκοπία. Και ξέρουμε όλοι ποιος θα πληρώσει τον λογαριασμό....

5. Το ίδιο το υπερταμείο είναι ένας φορέας που στα βασικά του σημεία:

α) Δεν ελέγχεται ούτε από τον πολίτες. ούτε από  την βουλή ή την κυβέρνηση, αλλά από τους πιστωτές.

β) Η διοίκηση του είναι ορίζεται και εγκρίνεται από τους πιστωτές.

γ) Τα όποια έσοδα του θα δίνονται για αποπληρωμή δανείου του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας του γνωστού πλέον ESM.

Επομένως δεν πρόκειται να "πληρωθούν" μισθοί και συντάξεις, αλλά μόνο το παράνομο - κοινωνικά, οικονομικά και πολιτικά- χρέος.

6, Στην περίπτωση που επιχειρήσουμε να πάρουμε πίσω τον έλεγχο σε ότι έχει πωληθεί ή παραχωρηθεί θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε:

α) Μυστικές συμβάσεις με δυσβάστακτες οικονομικές ρήτρες που περιλαμβάνουν υψηλότατες αποζημιώσεις σε ιδιωτικές επιχειρήσεις για ακύρωση των συμβάσεων.Το  τίμημα δε στην περίπτωση της Ελλάδος για παραχώρηση ή εκποίηση για 99 χρόνια θα είναι τερατώδες.

β) Αύξηση του κόστος παροχής των υπηρεσιών στον τελικό χρήστη που θα ορίζονται από ιδιωτικές εταιρίες και που θα αποσκοπούν σε κερδοσκοπία και επικοινωνιακά θα παρουσιάζονται ως "αναγκαίες επενδύσεις".

γ) Ανυπαρξία πραγματικού ελέγχου σε ποιοτικά και ποσοτικά χαρακτηριστικά των παρεχομένων υπηρεσιών.

δ) Ανυπαρξία πραγματικού πλαισίου κοινωνικής πολιτικής για την ασθενέστερες και ευαίσθητες ομάδες του πληθυσμού.

ε) Επικοινωνιακά τερτίπια που θα κυμαίνονται μεταξύ δήθεν σταθερότητας τιμών (πιθανό να ισχύσει για μικρό χρονικό διάστημα και μετά θα αυξηθούν στο πολλαπλάσιο) έως και δήθεν ανθρωπιστικές "ευαισθησίες" που θα έκαναν τον Γκαιμπελς να ντραπεί.

στ) Καταστρατήγηση των εργασιακών δικαιωμάτων για τους εργαζόμενου που θα δουλεύουν στις εταιρίες ύδρευσης και αποχέτευσης.

 Η ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών ύδρευσης και αποχέτευσης  είναι και δημοκρατικά απαράδεκτη γιατί δεν έχει ερωτηθεί ο Ελληνικός λαός, και αγνοεί το δημοψήφισμα της Θεσσαλονίκης που έγινε ταυτόχρονα με τις Αυτοδιοικητικές εκλογές το 2014. Αποτελεί παραβίαση της απόφασης του ΣτΕ που σε  σχετική  απόφαση ζητά την επιστροφή των μετοχών από το ΤΑΙΠΕΔ στο Ελληνικό Δημόσιο. Αντιτίθεται στην απόφαση του ΟΗΕ για πρόσβαση σε καθαρό νερό και αποχέτευση. Η κυβέρνηση αυτή έχει καταστρατηγήσει το κοινωνικό συμβόλαιο με τον λαό και καλείται να ακυρώσει έμπρακτα, τις ενέργειες της που προωθούν την ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών ύδρευσης και αποχέτευσης. 

Δυστυχώς, για άλλη μια φορά, η κυβέρνηση αυτής της χώρας αποδεικνύεται κατώτερη των περιστάσεων και απλά συνεχίζει το έργο των προηγούμενων , ανοίγοντας την κερκόπορτα της  εκποίησης της δημόσιας περιουσίας χωρίς κανένα πραγματικό όφελος για τον λαό.

Θα θυμίσω στους κυβερνώντες νυν, προηγούμενους και επόμενους, ότι οι αγώνες για το νερό ήταν και θα είναι πάντα νικηφόροι. Το νερό είναι ζωή και δεν εκχωρείται ούτε πωλείται. 

Σχετικά άρθρα και τεκμηρίωση μπορείτε να βρείτε στα παρακάτω:

http://www.savegreekwater.org/

http://www.136.gr/

http://sostetonero.blogspot.gr/

http://fekyou.info/

https://www.thepressproject.gr/mou/index.php?aid=93001

https://www.taxheaven.gr/laws/view/index/law/4389/year/2016/article/205/paragraph/1/hl/%CF%83%CF%8D%CE%B3%CE%BA%CE%BB%CE%B7%CF%83%CE%B7

Σταμάτης Στεφανάκος.




Τετάρτη, 14 Σεπτεμβρίου 2016
Συνήθως αποφεύγω τους πολύ προκλητικούς , ίσως και ακραίος τίτλους . Αλλά σήμερα είναι μια μέρα που θα παραβιάσω τον κανόνα,γιατί κάποια στιγμή είναι αναγκαίο να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους αποφεύγοντας τα πολλά πολλά…
Μοναδική αφορμή για το άρθρο δεν είναι ένα γεγονός.   Είναι η βαθιά σήψη που έχει κυριέψει την ζωή μας.
Σαπίσαμε.
Σας φαίνεται σκληρό ή εξωπραγματικό; Όχι φίλες και φίλοι. Σαπίσαμε με όλη την σημασία της λέξης. Βρωμάει ο τόπος, από  τα πτώματα και  τα κρεματόρια ιδεών, αρχών ακόμα και ανθρώπων.
Φτιάξαμε και εδώ και διεθνώς ένα τεράστιο και τρομακτικό στρατόπεδο συγκέντρωσης, με αιχμαλώτους όλους μας και επόπτες και δεσμώτες πάλι όλους μας.
Νομίζετε ότι είμαι άδικος ή υπερβολικός; Για να δούμε.
Δολοφονούνται , ιδέες, αρχές, κοινωνικές αρετές, την λογική και την μεθοδολογία, ο σεβασμός στην φύση. Υποταχθήκαμε από τα δάνεια, τις κυβερνητικές αποφάσεις, τα νομοθετήματα και παίζουμε ως πιόνια στο έντεχνο παιχνίδι της προπαγάνδας, του μάρκετινγκ και του καταναλωτισμού.
Μείναμε διεθνώς απαθείς και ηττοπαθείς, συμβιβασμένοι , θεατές και ακροατές , απέναντι σε ένα δημόσιο διάλογο, υπεύθυνων, ειδικών , εκλεγμένων ,  μέσων μαζικής ενημέρωσης και διαμορφωτών της κοινής γνώμης, παραμένοντας ήρεμοι και ακόλουθοι πρακτικών που βιάζουν την ζωή μας, αποδεχτήκαμε την αλλοίωση και την καταστροφή της δημοκρατίας, την χρηματιστηριοποίηση της φύσης, την καταστρατήγηση  των κοινωνικών αναγκών. Έχουν ήδη μετατρέψει ή μετατρέπουν τους ανθρώπους  από προσωπικότητες σε  αριθμούς και λειτουργούν ως άπληστοι έμποροι τους,  σε ένα ανεξέλεγκτο παζάρι που κυριολεκτικά πουλάει και αγοράζει τα πάντα.
Μέσα στο στρατόπεδο η εφαρμογή της καταστολής είναι απλή και ολοκληρώνεται με ταχείς ρυθμούς. Φτώχεια, έλλειψη παιδείας, περιθωριοποίηση της μόρφωσης, την γελοιοποίηση κάθε ιδεολογίας και των πιστεύω,   αφαίρεση κοινωνικών και εργασιακών δικαιωμάτων, καταδίκη του διαφορετικού, την απομείωση των πολιτικών και ανθρώπινων δικαιωμάτων, διάλυση πολιτιστικών στοιχείων ακόμα ακόμα και εθνοτικών και θρησκευτικών διαφορών.
Ισοπέδωση.
Η παγκοσμιοποίηση δεν ανέχεται παρά μόνο την υποταγή σε αυτήν. Το δίκαιο του κεφαλαίου. Την αυτορρύθμιση της αγοράς. Την ισχύ των χρηματαγορών. Τον κανιβαλισμό των ανθρώπων.Όλα τα άλλα; στον καιάδα.
Δεν είμαστε πλέον στην εποχή του καπιταλισμού. Δεν είμαστε πια ούτε καν στην εποχή του νεο-φιλελευθερισμού. Καλώς ήρθατε στο παγκόσμιο στρατόπεδο του χρέους. Χρωστάτε. Δεν έχει καμία σημασία αν έχετε πάρει δάνειο, έχετε οφειλές στην εφορία ή χρωστάτε στο δημόσιο. Είναι πραγματικά μια παγκόσμια εξαπάτηση και εμείς τα κορόιδα της.
Είστε είτε τραγικά αφελείς είτε άγρια εξαπατημένοι αν νομίζετε ότι ως εργαζόμενος (σε όποιο τομέα) ή ως ελεύθεροι επαγγελματίες ή μικρομεσαίοι επιχειρηματίες ή ως συνταξιούχοι ή άνεργοι έχετε τα ίδια δικαιώματα ή της ίδιες υποχρεώσεις με τα μέλη της νέας υπερτάξης των κυρίαρχων του χρέους.
Το μειλίχιο τέρας κάθε μέρα γίνεται και πιο  εφευρετικό. Κάθε μέρα ανακαλύπτει νέους τρόπους για να σας πείσει ότι είναι ισχυρό, παντοδύναμο και αγαθό πνεύμα. Μας προωθεί τον ατομικισμό αντί του συλλογικού. Την συνωμοσιολογία αντί του ορθού λόγου. Την ευκαιριακή και προσωρινή υλική ευμάρεια ως ανταμοιβή. Την φτηνή δημοσιότητα ως ποιοτική αφήγηση.  Την ανοησία ως σοφία. Την ταρίχευση και την στασιμότητα ως πρόοδο. Τον καλυμμένο ή ακάλυπτο  αυταρχισμό , φασισμό και ρατσισμό ως ανθρώπινο και δημοκρατικό ιδεώδες. Τον καταναλωτισμό ως αρετή και τον  χρήστη κοινωνικών υπηρεσιών επιχειρεί και μεταλλάσσει σε καταναλωτή. Τον επαγγελματία ή λαϊκιστή πολιτικό ως αξιόπιστο. Τον θόρυβο ως πληροφόρηση. Την απασχόληση ως εργασία.
Ένας φαύλος κύκλος. Και εμείς;
Εμείς ως πολίτες είναι  αναγκαίο να κάνουμε την υπέρβαση. Να αντιμετωπίσουμε την ύβρη.Να προκαλέσουμε μια άνευ προηγουμένου μεταρρύθμιση.   Όχι να είμαστε απλά χειροκροτητές ή άβουλοι και σιωπηλοί συνεργοί. 
Δεν υπάρχει χρόνος. Είναι εναντίον μας όσο παραμένουμε ήσυχοι και ήρεμοι. Όσο αποδεχόμαστε αυτό το αίσχος, απλά θεμελιώνεται η παντοδυναμία του. Ο φαύλος κύκλος πρέπει να σπάσει προτού εξελιχθεί σε μαύρη τρύπα και μας καταπιεί όλους μαζί.
Η αντίσταση είναι καθήκον. Η προάσπιση του διαφορετικού είναι η βάση του διαλόγου και της δημοκρατίας. Η εξεύρεση άλλων λύσεων πρωταρχική ανάγκη. Και το τέλος των ανεξέλεγκτων τεχνοκρατών απαίτηση.
Με δυο λόγια: Να γυρίσει στους πολίτες  η δύναμη να ελέγχουν τις ζωές τους και όχι σε κάθε ντόπιο ή πολυεθνικό κεφάλαιο.
Χαιρετίσματα από το στρατόπεδο.
Σταμάτης Στεφανάκος.
Δευτέρα, 12 Σεπτεμβρίου 2016

machΣε κάθε αφήγηση υπάρχει πάντα ένας χαμένος. Χάνει την κοπέλα, τα πλούτη, την ζωή του, κοινώς χάνει τα πάντα.Δεν έχει καμία σημασία αν αναφερόμαστε σε πεζογραφία, ποίηση, θέατρο, σινεμά ή ότι άλλο. 

Για λόγους έμφασης, δράματος, κωμωδίας, δικαιοσύνης, παραδειγματισμού, ιστορικής πραγματικότητα ή απλά ρεαλισμού, κλπ, υπάρχει ένας “ήρωας” με αρνητικό ή θετικό πρόσημό που πρέπει να χάσει.

Κάπως έτσι και σήμερα συμβαίνει στο αφήγημα της νεοφιλελεύθερης οικονομίας. Κάποιοι κερδίζουν, κάποιοι χάνουν, άλλα όπως το αφήγημα υποστηρίζει όλοι και όλα βρίσκουν το δρόμο τους και υπάρχει και ευτυχές τέλος. Η αγορά αυτο-ρυθμίζεται, η ανάπτυξη έρχεται, και ως εκ θαύματος πετυχαίνουμε και την συνεχή κοινωνική και οικονομική ευημερία.

Αλλά… Αλλά υπάρχει πάντα αυτό το άλλα. Θυμάστε στην αρχή για τον χαμένο; τον “ήρωα”   που χάνει; ή για την ακρίβεια που πρέπει να χάσει, για να υπάρχει και ευτυχές τέλος;

Ο “ ήρωας” στην προκειμένη περίπτωση δεν είναι άλλος από τους εργαζόμενους, την κοινωνία, τα μεσαία και χαμηλά στρώματα, και ακόμα και αν δεν έχει ταξικά χαρακτηριστικά  η διαδικασία αυτή, δεν αλλάζει το τελικό αποτέλεσμα. Θα χάσει. Πολλά ,περισσότερα, λίγα, λιγότερα, τα πάντα; Η τελική απώλεια δεν αντισταθμίζεται ούτε υπολογίζεται.

Πρέπει να μειωθεί το κόστος της παραγωγής, να αυξηθούν οι εισφορές, να ανέβουν οι τιμές, να ζήσουν με λιγότερα, να μην έχουμε πολλές απαιτήσεις, να μην έχουμε δικαιώματα πέρα από ότι επιτρέπει η κερδοφορία των επιχειρήσεων και η ανάπτυξη. Για να έχουμε ανάπτυξη, για να είμαστε ανταγωνιστικοί , για να μετέχουμε ισότιμα στο διεθνές οικονομικό γίγνεσθαι και άλλες πολλές , χαριτωμένες και εκλεπτυσμένες  εκφράσεις που απλά περιγράφουν ότι μας έχουν πετάξει στην κρεατομηχανή.

Είναι ενδιαφέρον. Είμαστε πεταγμένοι μέσα σε μία μηχανή που αλέθει, πολτοποιεί, συνθλίβει και εξαφανίζει διαφορετικότητες, καταγωγές, μόρφωση και προσωπικότητα. Αν και άυλη τα δόντια της είναι από διαμάντι και ο μηχανισμός της καλολαδωμένος, γερός, ανίκητος, και μας έχει τσιμπήσει όλους και μας λιώνει.

Αν νομίζεται ότι αυτά γράφονται είναι προϊόν ιδεολογικής ή ιδεοληπτικής προέλευσης, θα σας στεναχωρήσω που δεν θα μπορείτε να με κατηγορήσετε, απλά γιατί ότι σας περιγράφω είναι αποτέλεσμα νομοθεσίας επί σειρά ετών , κυβερνητικών λογικών και πρακτικών, και κεντρικών αποφάσεων της Ε.Ε. Αν συνεχίζεται να αμφισβητείτε αυτή την ωμή απλή αλήθεια δεν έχετε να κάνετε τίποτα άλλο από το ανατρέξετε στην κεντρική πολιτική σκηνή ελληνική και διεθνή, στα πρακτικά της βουλής, και στις δηλώσεις εκλεγμένων Ελλήνων και Ευρωπαίων αξιωματούχων που υποστηρίζουν ούτε λίγο ούτε πολύ ότι η Ε.Ε. πρέπει να γίνει “ανταγωνιστική” ακριβώς με το παραπάνω σκεπτικό.

Το πως θα πουλάνε όμως τα προϊόντα και τις υπηρεσίες , θα έχουν κέρδη και θα έχουμε ανάπτυξη μειώνοντας διεθνώς το μέσο εισόδημα αυτό είναι μιας άκρως αντιφατική και οξύμωρη υπόθεση εργασίας που όντως αγγίζει τα όρια της παράνοιας και θεμελιώνεται πάνω σε λογικές ακραίες καπιταλιστικής απληστίας και αλητείας.

Παρανοϊκή στην σύλληψη γιατί σκοτώνεις τους πελάτες από τους όποιους περιμένεις να πουλήσεις και να έχεις κέρδη.

Απληστία και αλητεία γιατί παραβιάζεις κάθε αρχή ανθρωπισμού και ηθικής προκειμένου να κερδίσεις σε βάρος των άλλων τι; Να το πω λαϊκά: 1,5 επί 1,5 επί δυο ως άνθρωπος θα κερδίσεις στο τέλος είτε είσαι πρόσφυγας, είτε χρηματιστής στην Ν. Υόρκη.

Και αφού πιστεύω να κατανοήσαμε ποιος/ οι είναι οι χαμένοι της αφήγησης αυτής, ας πάμε να δούμε ο καθένας όπου μπορεί με όποιους μπορεί τι θα κάνει για να αντισταθεί. Γιατί απλά το θέμα μας , είναι επιβίωση από τα δόντια της κρεατομηχανής που μας έχουν πετάξει μέσα. Φυσικά μπορείτε να επιλέξτε απλά να κοιτάτε. Να είστε ήρεμοι, απαθείς και ηττοπαθείς. Να περιμένετε τον επόμενο “Μεσσία” ή ότι θα ταλαιπωρηθείτε σε αυτή την ζωή και σε κάποια άλλη, στον παράδεισο, δεν ξέρω που θα περνάτε καλά και δίκαια. Ακόμα μπορεί να σας αρέσει να σας λιώνουν γιατί καλύπτει τις βαθιά μαζοχιστικές σας επιλογές.

Από μένα όλες οι επιλογές είναι σεβαστές. Αλλά μην ρωτάτε τι κάνουν οι άλλοι , μην λέτε θα περιμένουν τους άλλους, και κυρίως συνεχίστε να πίνετε το καφέ σας ήρεμα και γαλήνια στο κατάστρωμα του προσωπικού σας Τιτανικού την ώρα που σας οδηγεί στην άβυσσο.

Τώρα αν τύχει και είστε στην άλλη πλευρά, των ανυπάκουων, ταραχοποιών –για τους άλλους- στοιχείων, αν έχετε όντως αφουγκρασθεί τι γίνεται, ε δεν χρειάζεται να πούμε τίποτα. Κάνετε ήδη δουλειά για ένα άλλο Άνθρωπο, μια άλλη Κοινωνία , μια άλλη πραγματικότητα. Και λάθη να κάνετε (που θα κάνετε) δεν πειράζει. Τουλάχιστον τολμάτε. Αν μη τι άλλο, δεν θα σας φάει η κρεατομηχανή χωρίς αγώνα.

Αυτά. Θα τα ξαναπούμε.

Τρίτη, 5 Ιουλίου 2016
Πριν δυο περίπου εβδομάδες στην Βρετανία (23 Ιουνίου) διεξήχθη το Δημοψήφισμα για την παραμονή ή όχι του Ηνωμένου Βασιλείου στην Ε.Ε.

Το αποτέλεσμα έδωσε την νίκη στο όχι με ποσοστό 52% , δηλαδή με μόνο δυο ποσοστιαίες μονάδες, και έγινε σεβαστό από το σύνολο του πολιτικού συστήματος. Κάνεις από την κυβέρνηση - που σημειωτέον ήταν υπέρ του ναι-  δεν διανοηθεί να το αλλάξει ή να το φέρει στα μέτρα της.

Φυσικά αυτή την στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές κάνεις δεν ξέρει και πως θα εξελιχθεί στο μέλλον, αφενός η σχέση του Η.Β. με την Ε.Ε , τι μορφή θα έχει το "διαζύγιο" ούτε τι επιπτώσεις θα έχει για την Ευρωπαϊκή ήπειρο, και αφετέρου άγνωστο παραμένει και το εύρος των κοινωνικών, πολιτικών ή οικονομικών πιέσεων που θα υποστούν αμφότερα τα μέρη.

Υπάρχουν δικαιολογημένα προβληματισμός και πολλά ερωτήματα;  Θα διαλυθεί άραγε το Η.Β. ή η Ε.Ε; Θα υπάρχουν αλλαγές στην παγκόσμια οικονομία που θα προκαλέσουν σοβαρές αναταράξεις; Θα αλλάξουν οικονομικές και όχι μόνο συμμαχίες; κλπ.

Όπως όλοι αντιλαμβανόμαστε είναι ένα σημείο κομβικό στην σύγχρονη ιστορία που θα έχει πολλές επιπτώσεις έμμεσες και άμεσες και όχι αναγκαστικά μόνο οικονομικές.

Για εμάς εδώ στην Ελλάδα, το βρεταννικό δημοψήφισμα έχει - ή πρέπει να έχει- άλλη βαρύτητα.

Πριν ένα χρόνο κληθήκαμε στις κάλπες να ψηφίσουμε σε ένα ερώτημα που τέθηκε από την κυβέρνηση σε σχέση με μια προτεινόμενη συμφωνία από την Ε.Ε.

Κάνοντας ένα σύντομο και συνοπτικό απολογισμό διαπίστωσα κάποιες ουσιώδες διαφορές και προβληματίστηκα αρκετά. Θεωρώντας  ως πολίτης ότι είναι καλό να ξεκινήσει ένας διάλογος περί δημοκρατίας, πως εφαρμόζεται και το πως την αντιλαμβανόμαστε ως πρακτική  σας παραθέτω παρακάτω  μερικές από  τις διαφορές που εντόπισα, για να αναρωτηθούμε τι έγινε στην Ελλάδα:

Προεκλογική εκστρατεία
Βρετανία: Και οι δυο σχηματισμοί και του ναι και του όχι είχαν αρκετό καιρό να παραθέσουν επιχειρήματα, χρονικό διάστημα από το Οκτωβριο  του 2015 μέχρι τις 23 Ιουνίου 2016.
Ελλάδα: Μια εβδομάδα περίπου.

Ερώτημα
Βρετανία: Καθαρή ερώτηση στους πολίτες για παραμονή όχι στην  Ε.Ε.
Ελλάδα: Ερώτημα επί προτεινόμενης συμφωνίας που δεν δόθηκε στους πολίτες με σαφή τρόπο.

Πολιτικό  Σύστημα 
Βρετανία: Αποδέχεται το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος το επικυρώνει και το σέβεται.
Ελλάδα: Η κυβέρνηση το αλλάζει, η αντιπολίτευση αποδέχεται την αλλαγή και κανείς δεν ασχολείται με το τι οι πολίτες ψήφισαν.

Ευρωπαϊκή Ένωση 
Βρετανία: Προειδοποίησε ότι θα έχει επιπτώσεις το Δημοψήφισμα (Αξιωματούχοι της ΕΕ πήραν θέσεις εξαιρετικά αρνητικές απέναντι στο όχι)
Ελλάδα: Η ίδια ακριβώς αντιμετώπιση.

Δεσμευτικός χαρακτήρας του δημοψηφίσματος
Βρετανία: Αν και τυπικά θα  μπορούσε στην Βουλή των Κοινοτήτων να μην γίνει αποδεκτό το αποτέλεσμα, αυτό θα ήταν μια πολιτική εξέλιξη που θα ισοδυναμούσε με πολιτική αυτοκτονία.
Ελλάδα: Απλά το πολιτικό σύστημα το αγνόησε.

Σημειώστε εδώ και κάτι άλλο: Την πατρότητα της νίκης όπως εκφράστηκε από το 61,3% που ψήφισε κατά της προτεινόμενης πρότασης της Ε.Ε. την διεκδίκησαν πολλοί.  Την διαχείριση που ακολούθησε την πραγματοποίησαν ελάχιστοι....

Αυτά είναι μερικά από τα σημεία που είχαμε διαφοροποιήσεις μεταξύ αυτών των  δυο δημοψηφισμάτων.  Όπως γίνεται σαφές στην περίπτωση της Ελλάδος υπάρχει σοβαρό θέμα για το πως έγινε το δημοψήφισμα και κυρίως τι ακολούθησε μετά από αυτό.

Το πρόβλημα βέβαια δεν εστιάζεται μόνο στην Ελλάδα. Υπάρχει διεθνώς η τάση να μην ερωτώνται οι πολίτες ή το αποτέλεσμα των εκλογικών τους επιλογών να μοχλευέται για να οδηγηθούν στο να επικυρώνονται  πολιτικές και πρακτικές που ουδεμία σχέση έχουν με το τι έχουν ψηφίσει.

Και καταλήγουμε σε μια  ενοχλητική ερώτηση - για τους πολίτες, τα κόμματα, την κυβέρνηση όλους- που στην ουσία περικλείει τα πάντα: Πως θα μπορούμε να διασφαλίσουμε ότι μια πολιτική επιλογή, ένα εκλογικό αποτέλεσμα  ή ένα αποτέλεσμα δημοψηφίσματος θα περιφρουρείται και την επόμενη μέρα δεν θα διαστρεβλώνεται;



Τετάρτη, 29 Ιουνίου 2016
Εισαγωγή

Όσοι συμμετέχουμε σε δομές αλληλεγγύης προβληματιζόμαστε αρκετά συχνά, για το πως μπορούν να εξελιχθούν.Μετά από πάνω έξι μήνες αναζήτησης και αρκετών συζητήσεων κατέληξα στην παρακάτω πρόταση την όποια σας την παρουσιάζω συνοπτικά.

Γενικά

Οι δομές αλληλεγγύης μετά από τρία χρόνια έχουν παρουσιάσει κόπωση των συμμετεχόντων σε αυτές όχι μόνο σωματική αλλά και ψυχική. Επειδή δε, αυτή την χρονική στιγμή δεν διαφαίνεται κάποιος πολιτικός σχηματισμός που θα μπορούσε να αναλάβει να παρουσιάσει ένα ελπιδοφόρο και οραματικό πλαίσιο που να δίνει ελπίδα , η απογοήτευση και η κούραση επιβαρύνουν έντονα την κατάσταση.

Αναζητώντας μια διέξοδο από το τέλμα που περιγράφουμε παραπάνω καταθέτουμε το σκελετό μιας κινηματικής διαδικασίας που πιθανώς να πρέπει να συζητηθεί μαζί με τις δομές.

Αναλυτικά

Στοχεύουμε σε τρεις βασικούς άξονες:

1. Το σχηματισμό συντονιστικών ανά περιοχή και ειδικότητα με κύριους στόχους:

Α) Την δημιουργία διαδικασιών ανεύρεσης βασικών πόρων και της δημιουργίας θεμελιωδών υποδομών. (Γραμμές ανεφοδιασμού που θα λειτουργούν ανεξάρτητα και παράλληλα με πιθανές επιλογές και υποστηρικτικές δράσεις της κυβέρνησης ή άλλων φορέων)
Β) Την αλληλοβοήθεια και την αλληλοϋποστήριξη καθώς και τον σχεδιασμό δράσεων με την συμμετοχή δομών.

2. Την δημιουργία υποδομών και όπου είναι εφικτό την ανάπτυξη δομών εργασίας με στόχο την αναδιοργάνωση παραγωγικών δραστηριοτήτων.

Α) Ανάπτυξη συνεργασιών με Συνδικάτα/ Σωματεία εργαζομένων /οργανώσεις ανέργων, πρωτοβουλίες πολιτών.
Β) Συνεργασία με Φορείς τεχνικής /επιστημονικής κατάρτισης για την συνεχή βελτίωση των παραγόμενων υπηρεσιών /προϊόντων όπου αυτό απαιτείται.
Γ) Την ανάπτυξη ενός πλαισίου εργασίας που να αποσκοπεί όχι στην δημιουργία υπεραξίας αλλά στην ενίσχυση της δημιουργικότητας και της κάλυψης ανθρωπίνων αναγκών.
Δ) Την ανάπτυξη του πνεύματος αυτο-οργάνωσης και αυτο-διαχείρησης ώστε να ξεπεραστούν οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα (και πρακτικά...)
Ε) Την αξιοποίηση εργαλείων (χρηματοδοτικών, έρευνας αγοράς και παραγωγής) όπου αυτό είναι εφικτό και φυσικά διαφυλάσσοντας τον ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα της προσπάθειας.

3. Την εκπαίδευση των αλληλέγγυων

Α) Αυτό- εκπαίδευση, συνεργασία  απαιτείται συνεργασία με κοινωνικά φροντιστήρια και σχολεία και όπου απαιτείται με εκπαιδευτικούς φορείς.
Β) Συν-δημιουργία ενός νέου μοντέλου εργασίας που να στοχεύει στην ανάπτυξη των ταλέντων και των πρωτοβουλιών  κάθε εργαζόμενου ως μονάδα ή ως σύνολο,  σε αντίθεση με το κάθετα ιεραρχικό και εξειδικευμένο μοντέλο που ισχύει σήμερα.
Γ) Την αναζήτηση κοινού πολιτικού στόχου και προτάγματος.

Σταμάτης Στεφανάκος
Τρίτη, 28 Ιουνίου 2016
"Δεν υπάρχει δημοκρατία χωρίς δικαιοσύνη"

Αν και η Δικαιοσύνη εμφανίζεται ιστορικά ως έννοια, πριν από την γέννηση της Δημοκρατίας, παραμένει αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι ως θεσμός εξελίσσεται ώστε να διευθετεί τις υποθέσεις του λαού και όχι μόνο των ισχυρών , μόνο μετά την εφαρμογή του συγκεκριμένου πολιτεύματος.

Αν προσπαθήσουμε να αποδώσουμε στο σήμερα τι περιλαμβάνεται με τον ορισμό του θεσμού της Δικαιοσύνης, θα μπορούσαμε να συμπεριλάβουμε, την τήρηση και εφαρμογή των νόμων, την απονομή της δικαιοσύνης μέσου του δικαστικού συστήματος, το γραπτό και άγραφο δίκαιο και ακόμα γενικότερα και την γενική αίσθηση περί δικαίου .

Η λειτουργία του θεσμού της Δικαιοσύνης είναι ένα από τα βασικό δομικό  στοιχείο της ίδιας της Δημοκρατίας. Όπου υποχωρεί η Δικαιοσύνη υποχωρεί και η Δημοκρατία. Όπου αλλοιώνεται η Δημοκρατία ως πολίτευμα, αντίστοιχα αλλοιώνεται και η Δικαιοσύνη.

Η Δικαιοσύνη όπως και η Δημοκρατία είναι συνεχώς μεταβαλλόμενη και εξελισσόμενη και  ακολουθεί ή συμπορεύεται με τις επιλογές της κοινωνίας.

Υπάρχουν, όπως είναι φυσικό αρκετοί  προβληματισμοί ως προς το πως λειτουργεί και επηρεάζεται ως θεσμός η Δικαιοσύνη. Σταχυολογώντας θα παρουσιάσουμε μερικούς από αυτούς.

Κατοχύρωση δικαιωμάτων και υποχρεώσεων των πολιτών.

Σε μια ευνομούμενη πολιτεία είναι δεδομένη η ισορροπία μεταξύ δικαιωμάτων και  υποχρεώσεων. Για να υπάρχει κατοχύρωση χρειάζεται θεσμικό πλαίσιο που να ορίζει και ταυτόχρονα να προστατεύει  από ηθελημένη ή αθέλητη καταστρατήγηση τους. Και για να είναι ισχυρά θεμελιωμένο απαιτείται να είναι δομημένο και ταυτόχρονα να είναι σαφές ώστε να είναι κατανοητό σε όλους.

Ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης 

Η ανεξαρτησία της δικαιοσύνης είναι απαραίτητη για να διασφαλίζεται το δίκαιο..Σήμερα οι δικαστές διορίζονται ενώ κανονικά θα έπρεπε να εκλέγονται  ή να κληρώνονται. Ιδανικά κατευθείαν από τον λαό ή  μέσω μια διαφανής διαδικασία του δικαστικού σώματος.

Ισονομία

Εξασφάλιση της ισότητας απέναντι στον νόμο για όλους τους πολίτες ανεξαρτήτως οικονομικής θέσης, ιεραρχίας, φύλου, θρησκείας, καταγωγής ή όποιας άλλης διαφοροποίησης. Για να γίνει πραγματικότητα ο νόμος χρειάζεται να είναι ίδιος για όλους χωρίς παράθυρα και εξαιρέσεις.

Σύνταγμα και νόμοι από τον λαό

Ο Λάος επιβάλλεται σε μια Δημοκρατία να είναι το υπέρτατο νομοθετικό και εκτελεστικό σώμα. Σε κρίσιμα ζητήματα που αφορούν το παρόν και το μέλλον του, την καθημερινότητα του, είναι πρωταρχικό δημοκρατικό δικαίωμα να έχει την δυνατότητα να εκφραστεί και να αποφασίσει. Είναι θεμελιώδες οι πολίτες να έχουν την δυνατότητα να προτείνουν, να νομοθετήσουν, να επικυρώσουν, να ακυρώσουν, το Σύνταγμα κατά άρθρο ή και κατά όλο, όπως και το ίδιο χρειάζεται να ισχύει για κάθε νόμο, ή  κρατική ή υπουργική ή διοικητική απόφαση οποιοδήποτε  κρατικού ή αυτοδιοικητικού φορέα ή εταιρίας ή οργανισμού που έχει σχέση με το δημόσιο συμφέρον. Είναι βασικό να υπάρχουν δεσμευτικά δημοψηφίσματα.

Ορκωτά δικαστήρια.

Ένας ακόμα θεσμός που εφαρμόζεται σε άλλες χώρες και ίσως πιθανών θα μπορούσε να βοηθήσει στην απόδοση της δικαιοσύνης με πιο δημοκρατικό τρόπο,εφόσον το σώμα των κληρωτών ενόρκων προέκυπτε κατευθείαν από πολίτες, μέσω διαφανής διαδικασίας.

Η συζήτηση για τα θέματα αυτά δεν είναι εύκολη. Υπάρχουν πολλές προτάσεις από ομάδες πολιτών, πολίτες μεμονωμένοι, φορείς, ακαδημαϊκοί εντός και εκτός της Ελλάδος θέτουν τα θέματα αυτά προσπαθώντας να βρεθούν προτάσεις και απαντήσεις για να ανοίξουν νέους δρόμους με την υποστήριξη της κοινωνίας.

Σταμάτης Στεφανάκος.
ΥΓ: Ένας μη ειδικός ανένταχτος πολίτης.





Αξίζει να διαβάσετε

Good Morning Konzentrationslager Auschwitz-Birkenau…

Συνήθως αποφεύγω τους πολύ προκλητικούς , ίσως και ακραίος τίτλους . Αλλά σήμερα είναι μια μέρα που θα παραβιάσω τον κανόνα,γιατί κάποια ...

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Δημοσιεύσεις άλλων

Από το Blogger.

Τιτιβίσματα...

Τα Video Μου

Η σελίδα μας στο FB

Savegreekwater

Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

Αναγνώστες

Gr-Blogs